VAKVROUWEN 

Begin maart was het internationale vrouwendag. Daar waar het totale gebrek aan vrouwen in de top van het bedrijfsleven als een slechte ontwikkeling werd gezien, werd de enorme hoeveelheid vrouwen in de diergeneeskunde eveneens als probleem bestempeld. Door een mannelijke collega op een regionale televisiezender weliswaar, maar toch. Laten we even doordenken. 

Je zou je rot lachen als het niet ook een beetje treurig was. Over mannen en vrouwen is veel te zeggen. Venus en Mars enzo, leuk voor volle toneelzalen, lollige clichés en dijenkletsers. Over vrouwen ook. We keken afgelopen weken massaal naar de luizenmoeder op zondagavond, een uitvergroting van het doodnormale leven op het schoolplein, blijkbaar heel herkenbaar, waarin redelijk hysterische vrouwen en een enkele man elkaar de maat namen. Terwijl wij allen toch van Madeleine Albright (oa minister Buitenlandse Zaken VS onder pres. Clinton) hadden kunnen leren: ‘There’s a special place in hell for women who don’t help each other.” 

Als ik de arbeidsverdeling man/vrouw, het aantal gewerkte uren en het glazen plafond dan wel vermeend gebrek aan ambitie even laat voor wat het is, en ik er bovendien even lustig op los generaliseer, dan kan ik wel een paar ‘typisch vrouwelijke eigenschappen’ noemen. Hele goeie eigenschappen waar de omgeving in het algemeen ruimschoots van profiteert, die diezelfde vrouwen danig bij hun werk in de weg kunnen zitten. In welk beroep dan ook. Perfectionisme, zorgzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Ieder kan bedenken hoe dat door kan schieten. Net als de vrouwelijke stem overigens, die als je je argumenten kracht bij wilt zetten een octaaf omhoog schiet. Net datgene waardoor je géén gezag afdwingt. 

Werken, in de praktijk of elders, is een beetje als autorijden: Je komt van de opleiding met je papiertje, met alle kennis in huis, maar je ontbeert routine en ervaring. Rij dan toch gewoon de snelweg op en neem voorrang op die voorrangsweg. Bedenk: negentig is voor ouwe wijven, een 130 kilometerbord is genderneutraal, een flitspaal bij 140 per uur trouwens ook. Inparkeren is voor iedereen een kunst en hier en daar een deukje een merkteken voor een sportieve rijstijl. En als je op de Franse périphérique rijdt, 'when in Paris act as an Parisien' ; schiet gewoon het gat in dat je vinden kunt, want anders kom je nooit bij de afslag en blijf je eeuwig rondjes om de stad rijden. Getoeter en een middelvinger zullen je deel zijn, maar je komt waar je wilt. 

Ik gun alle vrouwelijke dierenartsen af en toe wat egoïsme, voldoende relativeringsvermogen, opportunisme op zijn tijd en het lef om soms fouten te maken. Ik denk dat het zou helpen. Om prettiger te werken en om de dingen te bereiken die je graag wilt. Dan is er geen glazen plafond en al helemaal geen probleem. 

Het is alweer april en lente. Testosteron hangt in de lucht. Dat schijnt te helpen. Bovendien: je hoeft geen formule-1 coureur te zijn om een vakvrouw te zijn. 

merellangelaar@knmvd.nl 06-22481963

Lees hier column 1 van de voorzitter